آخرین نظرات


ده فیلم برتر تاریخ سینما از نگاه آندری تارکوفسکی + نگاهی به زندگی هنری آندری تارکوفسکی

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/10/1.25/534766-285097378237451-116757388404785-662332-546282963-n.jpg

 

تاركوفسكی به‌غیر از دو فیلم آخرش، تمامی آثارش را در روسیه ساخت كه اكثرا مضامین متافیزیك و در رابطه با مسیحیت هستند. او از پدری شاعر و مترجم متولد شد و پس از پایان دوران دبیرستان، دانشجوی رشته فیلم‌سازی شد....

او نخستین فیلم بلندش را در سال 1962 باعنوان «كودكی ایوان» ساخت. «تاركوفسكی» با این فیلم به شهرت جهانی رسید و پانزده جایزه از جمله شیر طلای «ونیز» را كسب كرد.

در سال 1965، او با ساخت فیلم «زندگی آندری روبلف» كه درباره‌ی نقاش بزرگ قرن پانزدهم روسیه بود، موفقیت‌هایش را ادامه داد، هرچند مقامات شوروی سابق حساسیت‌هایی را نسبت به آن نشان دادند. با این وجود «تاركوفسكی» توانست با این فیلم، جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدین فیلم را در سال 1969 از جشنواره كن كسب كند.

در سال 1972 تاركوفسكی ساخت فیلم جدیدش با نام «سولاریس» را به پایان رساند. این فیلم كه اثری اقتباسی از یك رمان بود، در سال 1973 به جشنواره كن راه یافت و توانست جایزه بزرگ هیأت‌داوران و جایزه فیپرشی را به خود اختصاص دهد.

تاركوفسكی در سال 1974 فیلم «آینه» را كه شرح‌حال خودش از دوران كودكی و تجسم برخی سروده‌های پدرش بود ساخت كه بازهم با مخالفت‌های مقامات شوروی سابق همراه شد.

وی در سال 1976 نمایش‌نامه‌ «هملت» را در مسكو كارگردانی كرد و پس از آن آماده‌ی ساخت فیلم «استاكر» شد كه آخرین فیلمی بود كه او در داخل شوروی كارگردانی می‌كرد. ساخت این فیلم به علت حمله قلبی تاركوفسكی تا سال 1979 انجام نشد. پس از ارایه‌ی این فیلم به جشنواره كن، «تاركوفسكی» جایزه بهترین فیلم معنوی را از این رویداد سینمایی كسب كرد.

تاركوفسكی در سفری كه در سال 1979 به ایتالیا داشت، مستند «سفر در زمان» را ساخت و در سفر بعدی‌اش كه سال بعد به ایتالیا داشت، نگارش فیلم‌نامه «نوستالژیا» را به پایان رساند و با وجود برخی مشكلات مالی، ساخت این فیلم را در سال 1983 به پایان رساند و در جشنواره كن توانست جایزه بزرگ هیأت‌داوران، جایزه فیپرشی و جایزه بهترین فیلم معنوی را به‌دست آورد تا افتخارات سینمایی خود را كامل كند.

پس از آنكه مقامات شوروی سابق مانع از آن شدند كه نخل طلای كن در آن سال به «نوستالژیا» برسد، تاركوفسكی مصمم شد كه دیگر در شوروی فیلم نسازد.

وی در سال 1985 با وجود ابتلا به سرطان، ساخت فیلم جدیدش با نام «ایثار» را در سوئد به پایان رساند و در حضوری دوباره در جشنواره‌ی كن، جایزه بهترین فیلم معنوی و جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدین فیلم را كسب كرد. اما تاركوفسكی به‌علت بیماری قادر به حضور در مراسم اعطای جوایز نبود.

آندری تاركوفسكی روز بیست‌وهشتم دسامبر 1986 در سن 54 سالگی در پاریس درگذشت و روز سوم ژانویه 1987 در آرامگاهی در پاریس به خاك سپرده شد.

وی اگرچه تنها هفت فیلم بلند ساخت، اما كارنامه سینمایی‌اش سرشار از جوایز و افتخارات سینمایی است كه كسب 9 جایزه از جشنواره كن، جایزه بافتا بهترین فیلم خارجی (ایثار- 1988) و شیر طلای ونیز تنها بخشی از كارنامه اوست.

در سال 2009 انجمن فیلم بریتانیا به مناسبت هفتادوپنجمین سالگرد راه‌اندازی، طی نظرسنجی از كارشناسان و علاقه‌مندان سینما، فهرستی از فیلم‌هایی كه نسل‌های بعد حتما باید آن‌ها را تماشا كنند تهیه كرد كه «استاكر»، ساخته تاركوفسكی به‌عنوان دومین اثر برتر نام گرفت.



ده فیلم برتر تاریخ سینما از نگاه آندری تارکوفسکی


http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/10/1.25/543088-285226911557831-116757388404785-662608-1704266087-n.jpg


خاطرات یک کشیش روستا ( 1951 – روبرت برسون)

نور زمستانی ( 1962 – اینگمار برگمان )

نازارین ( 1959 – لوئیس بونوئل)

توت فرنگی های وحشی ( 1957 - اینگمار برگمان )

روشنایی های شهر ( 1931 – چارلی چاپلین)

اگتسو مونوگاتاری ( 1953 – کنجی میزوگوچی )

هفت سامورایی ( 1954 – آکیرا کوروساوا )

پرسونا ( 1966 - اینگمار برگمان )

موشت ( 1967 – روبرت برسون )

زنی در شن ( 1964 – هیروشی تشیگیهارا )


لیست فیلمهای مورد علاقه ی " تارکوفسکی " به نوعی شخصیت او را به عنوان یک هنرمند آشکارمی کند .

اولین آنها این است که فیلم های انتخابی او ، به استثنای " روشنایی های شهر " هیچ کدام از سینمای صامت یا از دهه های 30 و 40 نیستند . علت آن چندان پیچیده به نظر نمی رسد ، چرا که تارکوفسکی ، 50 سال آغازین سینما را ، تنها مقدمه ای برای شروع (( فیلمسازی اصیل)) ، می دانست .

هیچ فیلمی از سینمای شوروی را در لیستش قرار نداد!

"تارکوفسکی " ، لیستش را نه بر اساس زیباشناسی آثار یک فیلمساز ، بلکه بر اساس مرزهای والایی که هنر فیلمساز می تواند به آن دست یابد بنا کرده است

لیست او که شامل سه فیلم از " برگمان " است ، بدون شک نشان دهنده ی این است که ذائقه ی او چه به عنوان یک بیننده و چه به عنوان یک فیلمساز با سینمای برگمان بسیار نزدیک است

فیلم " برسون " بر حسب اتفاق ، به عنوان فیلم نخست لیستش ، انتخاب نشده بود . " تارکوفسکی " او را منتهای درجه خلاقیت، منحصر به فرد می دانست : (( روبرت برسون برای من نمونه ای کامل از یک فیلمساز اصیل است ... او ایمانش را به قوانینی قطعی و مشخص که به عینیت هنری منجر می شود از دست نداده است . برسون تنها انسانی است که بعد از فشار بی امانی که ذات شهرت است ، خودش باقی مانده و طاقت آورده است ))

حضور عجیب فیلم " روشنایی های شهر " در لیست ، نیز قابل توجیه است . آنچه برای " تارکوفسکی " در این فیلم مهم جلوه می کند ، تکنیک های ناب فیلم برداری یا اشارات فلسفی آن نبود ، بلکه ذات خودشناسی بسیط چاچلین به عنوان یک کارگردان بود : (( چاپلین ، تنها کسی است که بدون ذره ای تردید ، بخشی جدایی ناپذیر از تاریخ سینما ست . فیلم هایی که او از خود به جای گذاشته است ، هیچگاه رنگ کهنگی به خود نخواهند گرفت .

-------------------

منبع : سینما پارادیزو- فیسبوک

 

نظرات  

 
0 #2 King Lorca ۲۵ آبان ۱۳۹۳ ساعت ۲۰:۴۱
بی هیچ تردیدی "عالیجناب" مهمترین سینماگر همه ی زمانهاست..به باور برگمن نیز گفتگو او بزرگترین فیلمسازیست که پا به زمین گذاشته است
نقل قول | گزارش به مدیریت سایت
 
 
+22 #1 cinemapara ۲۶ فروردين ۱۳۹۱ ساعت ۱۶:۰۰
تراکوفسکی رو نه به عنوان یک فیلمساز بلکه به عنوان یک فیلسوف دوست دارم
تمام فیلمهایی رو هم که برگزیده فوقالعاده هستند
نقل قول | گزارش به مدیریت سایت
 

افزودن نظر

۱- نظرات بدون نیاز به تایید مدیریت و بلافاصله بعد از ارسال در سایت «نقد فارسی» قرار می گیرند.

۲- رعایت ادب و احترام،عدم ارسال پست های توهین آمیز و سیاسی از شرایط ارسال نظر می باشد.

۳- در موارد حاد،مشخصات فرد متخلف در اختیار مراجع قضایی قرار خواهد گرفت.

کد امنیتی
تصویر جدید

جوملا فارسی توسعه و پشتیبانی توسط شرکت نوید ایرانیان
نقد فارسی در فیسبوک
مطالب بیشتر اخیر (مرتبط با این بخش)